PŁYTY WINYLOWE Z SERII POLISH JAZZ WYDANE NA EKSPORT DO CCCP

Płyty winylowe z serii Polish Jazz były też eksportowane do Związku Radzieckiego i do dzisiaj można je kupić w przygranicznych republikach powstałych po rozpadzie Związku Radzieckiego.

Eksportowano je w takich samych okładkach jak na rynek polski ( czasami były lakierowane ), a odróżnić je można jedynie po etykietach na samej płycie. Napisy na BLUE etykietach (labelach ) były pisane CYRYLICĄ . a dodatkowo po prawej stronie etykiety zwykle był napis „Третья гр.” (skrót od Третья группа – Trzecia grupa). Zawsze mnie intrygował ten napis i byłem ciekaw z czego wynika i co oznacza. Jeden z jazzfanów na portalu winyl.net wyjaśnił mi prawdopodobne znaczenie tego napisu, które przytaczam poniżej :

„Choć dla współczesnego słuchacza może to brzmieć jak oznaczenie jakości tłoczenia lub gatunku muzyki, prawda jest znacznie bardziej prozaiczna i dotyczy… portfela.

W byłym ZSRR ceny towarów nie były ustalane przez rynek, lecz odgórnie przez państwo. Płyty winylowe dzielono na „grupy cenowe” w zależności od kosztów produkcji, rodzaju okładki oraz tego, czy materiał był rodzimy, czy licencyjny.

Polska na eksport: Polskie nagrania (wydawane głównie przez wytwórnię Muza) cieszyły się w ZSRR ogromną popularnością i uchodziły za towar niemal luksusowy w porównaniu do lokalnej Melodii.

Kategorie cenowe:
I grupa: Najtańsze, często mniejsze płyty lub wydania standardowe.
II grupa: Średnia półka.
III grupa: Najwyższa kategoria cenowa dla płyt długogrających (LP). Oznaczało to zazwyczaj płytę w pełnej, kolorowej okładce (często laminowanej), nierzadko z materiałem licencyjnym lub wysokiej jakości nagraniem estradowym/jazzowym.

Mimo że płyta została wyprodukowana w Polsce, musiała posiadać oznaczenia zgodne z systemem handlowym kraju, do którego trafiała. Dzięki temu sprzedawca w Moskwie czy Kijowie wiedział, jaką kwotę nabić na kasę bez sprawdzania cenników w katalogach.

Cena za „Trzecią grupę” wynosiła zazwyczaj około 3 rubli i 50 kopiejek (choć stawki te zmieniały się na przestrzeni lat). Dla porównania, zwykła radziecka płyta mogła kosztować ok. 1,50 – 2,15 rubla.”.

W sumie wyeksportowano prawdopodobnie 27 płyt z tej serii od vol. 1 do vol. 27.

Generalnie były to płyty w wersji MONO, chociaż zdarzały się STEREO np. z tych co wiem na pewno to vol. 18 i 27.